Do stałego grona pikadorczyków należeli: poeci – Lechoń, Słonimski, Tuwim, Iwaszkiewicz, potem Wierzyński, malarze – Świdwiński i Witkowski, oraz pisarze starszego pokolenia – Feliks Przysiecki i Grzegorz Glass. Stałymi bywalcami (po stronie publiczności) byli Stefan Żeromski, Wacław Berent, Bolesław Leśmian i Leopold StaffAlina Kowalczykowa, Programy i spory literackie w dwudziestoleciu, Warszawa 1978, str. 37. Oprócz wierszy – deklamowanych na specjalnym podium – odczytywano satyry polityczne, odwołujące się do spraw powstającego właśnie państwa polskiego, oraz satyry antymieszczańskie.
Na początku lutego 1919 pikadorczycy połączyli się z klubem futurystówZbigniew Jarosiński, Wstęp [w:] Antologia polskiego futuryzmu i nowej sztuki. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław 1978, str. XXXVII i przenieśli się do podziemi Hotelu Europejskiego (róg ul. Czystej i placu Saskiego – dziś Ossolińskich i placu marsz. J. Piłsudskiego), do którego wchodziło się przez sklep gastronomiczny Kubina. Futuryści ogłaszali się w prasie jako Klub Futurystów Polskich „Czarna Latarnia” lub Cech Poetów.