Pozycja Luceny – jedna z najbardziej znanych i najważniejszych pozycji w szachowej teorii gry końcowej. Nazwa pochodzi od hiszpańskiego szachisty Luisa Luceny, chociaż w jego dziele Repeticion de Amores e Arte de Axedrez con CL Juegos de Partido z 1497 roku nie ma takiej pozycji. Pozycja Luceny została po raz pierwszy omówiona przez Alessandra Salvia w książce Il Puttino, wydanej w 1634 roku, poświęconej życiu i grze słynnego włoskiego szachisty Leonarda di Bony.
Pozycja Luceny jest przedstawiona na diagramie po prawej stronie. Białe zaczynają i wygrywają. Warto zwrócić uwagę, że cała pozycja może być przesunięta w prawo (lub może być lustrzanym odbiciem). Pion białych może znajdować się w dowolnej kolumnie od b do g. Celem białych jest promocja piona na hetmana lub zmuszenie czarnych do oddania wieży za piona. Oba przypadki prowadzą do wygranej. Białym udało się doprowadzić piona na siódmą linię, lecz w promocji przeszkadza im własny król. Proste 1. Wd1+ Ke7 2. Kc7 nie prowadzi do celu. Czarne będą prześladować szachami białego króla: 2... Wc2+ 3. Kb6 Wb2+ 4. Ka7 Wa2+ 5. Kb8 i nie pozwolą białym na jakikolwiek postęp. Białe jednak mają sposób, by wygrać:
1. Wd1+ Ke7 2. Wd4!