Najwybitniejszym przedstawicielem idealizmu obiektywnego był w filozofii starożytnej Platon, a w filozofii nowożytnej – Hegel.
Idealizm subiektywny tym różni się od idealizmu obiektywnego, że sprowadza świat do postrzeżeń utrzymując, jakoby wszystkie przedmioty postrzegane za pośrednictwem naszych zmysłów nie istnieją niezależnie od naszych wrażeń zmysłowych i występują jako kombinacje naszych wrażeń, wyobrażeń. Tak np. idealista subiektywny George Berkeley twierdził, iż rzeczy, które widzimy, postrzegamy, dotykamy, istnieją jedynie w naszych postrzeżeniach zmysłowych.
Idealizm platoński Pierwszym znaczącym filozofem głoszącym poglądy idealistyczne był Platon. Punktem wyjścia idealizmu platońskiego było założenie Sokratesa odnoszące się do pojęć: w pojęciach zawarta jest wiedza pewna i bezwzględna. Według Platona idee tworzą odrębny świat. Relacje między nimi są analogiczne do tych, które zachodzą między pojęciami. Podobnie jak sokratejskie pojęcia, idee stanowią swoistą hierarchię: od tych najniższych do najwyższej idei Dobra. Rozpatrując ten problem na gruncie bytu, Platon doszedł do wniosku, iż istnieje tylko jeden byt – Idea. Przyjęcie takiego poglądu spowodowało również inne postrzeganie realności. Dotąd bowiem uznawano realność tylko w rzeczach, Platon zaś stwierdził, że rzeczy są jedynie cieniem idei.