Projekt Junkersa, Ju 322 Mammut, nawiązujący kształtem do latającego skrzydła, odznaczał się całkowicie drewnianą konstrukcją. Kadłub szybowca Messerschmitta, oznaczony początkowo jako Me 263, później zaś jako Me 321 Gigant, stanowiła stalowa kratownica kryta płótnem. W przedniej części kadłuba znajdowała się otwierana rampa załadowcza, nad nią silnie opancerzona kabina załogi. Podwozie stanowiły 4 amortyzowane płozy pod kadłubem i jedna ogonowa. Przy starcie wykorzystywano odrzucane podwozie o masie 1,2 t. Ładownia o objętości 108 m³ mogła pomieścić ładunek o maksymalnej masie 22 t; w przypadku transportu żołnierzy istniała możliwość montażu dodatkowego międzypokładu. Problem stanowiło znalezienie samolotu zdolnego do holowania tak dużego szybowca, ostatecznie zdecydowano wykorzystać – po zamontowaniu mocniejszych silników, czterosilnikowego Junkersa Ju 90. Dodatkowo pod skrzydłami Me 321 montowano dwa lub cztery silniki rakietowe odrzucane po starcie. Szybowiec zdolny był do transportu zamiennie: czołgu PzKpfw III lub IV, działa przeciwlotniczego Flak 88 mm wraz z ciągnikiem, dwóch samochodów ciężarowych z ładunkiem lub 200 żołnierzy z wyposażeniem.