Maszyna była zbyt niestabilna, aby mogła stanowić platformę dla uzbrojenia strzeleckiego, dlatego zrezygnowano z podwójnego usterzenia pionowego takiego jak w Bf 110 stosując w jego miejsce jeden duży statecznik pionowy.
Jeszcze przed ukończeniem testów dowództwo Luftwaffe zamówiło w połowie 1940 roku, 1000 samolotów typu Me 210A do testów w warunkach bojowych. W celu testowania nowych maszyn utworzono specjalną grupę lotniczą Erprobungsgruppe 210 (w skrócie ErG 210), która miała za zadanie opracowanie i rozwój taktyki walki tej maszyny jako samolotu myśliwsko-bombowego.
Produkcję seryjną Me 210 rozpoczęto wiosną 1941 roku w fabrykach w Augsburgu i Ratyzbonie, a pierwsze maszyny dostarczono w kwietniu tego roku.
Jednym z bardziej znaczących rozwiązań zastosowanych w Me 210, a później także Me 410 były zdalnie sterowane wieżyczki strzeleckie karabinów MG 131 kierowane przez drugiego członka załogi przy pomocy specjalnego celownika typu ReVi.
Z końcem 1941 roku zakończono również testy samolotu Me 210, który jednak nie spełniał pokładanych w nim nadziei i był nadal niestabilny w locie.