Międzyrzecz (w latach 1885–1945 niem. Meseritz) – stacja kolejowa w Międzyrzeczu, w województwie lubuskim, w zachodniej Polsce, otwarta 1 czerwca 1885 wraz z linią kolejową relacji Międzyrzecz – Zbąszyń, do połowy lat 90. XX wieku stacja węzłowa, a także jeden z największych węzłów kolejowych w regionie. Zlokalizowana w centrum miasta, na lewym brzegu Obry, przy Placu Powstańców Wielkopolskich (odgałęzienie jednej z głównych arterii Międzyrzecza – ul. 30 Stycznia, stanowiącej miejski odcinek drogi wojewódzkiej nr 137), na wysokości 50 m n.p.m..
Pierwsze plany doprowadzenia kolei żelaznej do Międzyrzecza pojawiły się w 1868 r. w związku z pomysłem wytyczenia linii relacji Nowa Sól – Sulechów – Świebodzin – Międzyrzecz, które jednak nie zostały zrealizowane na skutek protestu władz Sulęcina, które również chciały mieć połączenie kolejowe. Decyzję o budowie drogi kolejowej, prowadzącej ze Zbąszynia do Międzyrzecza, a tym samym stacji kolejowej w Międzyrzeczu, podjęto w 1880 r., zaś podstawą do jej realizacji była ustawa Pruskich Kolei Państwowych o rozbudowie drobnych, lokalnych połączeń kolejowych, wydana 21 maja 1883. Zaprojektowano ją jako linię jednotorową o długości 31,26 km, a ruch na niej otwarto 1 czerwca 1885.