Języki paleobałkańskie – zróżnicowany zbiór starożytnych języków, które były używane głównie na terenach Bałkanów (stąd ich nazwa), a część z nich także w Azji Mniejszej oraz Italii. Należą one (z wyjątkiem języka pelazgijskiego, którego status nie został ustalony) do języków indoeuropejskich. W większości znane są jedynie z niewielkiej liczby źródeł pisanych (a w niektórych przypadkach wyłącznie z nazw miejscowych lub imion), z związku z czym ich dokładne stanowiska filogenetyczne w obrębie rodziny są przedmiotem wielu spekulacji oraz kontrowersji.
Przynależność thumb|300px |alt=Mapa. Kontury Bałkanów, Italii i Azji Mniejszej. Różnokolorowe obszary|Przybliżony zasięg geograficzny wybranych języków paleobałkańskich między V a I w. p.n.e. Obszary kreskowane oznaczają ekspansję celtycką (zielone) i grecką (żółte). Kwadracikami oznaczono dackie nazwy miejscowe, kółeczkami – trackie Do paleobałkańskich zaliczane są takie języki jak: