Wielka Brytania Początkowo nazwa miasta, w którym dana moneta została wybita, była umieszczana w legendzie, często w formie skróconej. Od 1334 do 1662 na monetach pojawiały się znaki mennicze w formie różnych symboli, znaków graficznych, niekiedy liter. W tym okresie poszczególne mennice często zmieniały stosowane oznaczenia. Znaki mennicze jedynie sporadycznie spotykane są na nowożytnych i współczesnych monetach brytyjskich. Należą do nich:
B – Bristol (1696–1697), C – Chester (1696–1697), E – Exeter (1696–1697), E – Edynburg (1707–1709), H – Ralph Heaton & Sons, Birmingham (1874–1876, 1881–1882, 1912, 1918–1919) KN – Kings Norton Metal Company, Birmingham (1918–1919), N – Norwich (1696–1697), SOHO – Soho Mint, Handsworth, obecnie Birmingham (1797, 1799, 1806–1807), Y – York (1696-1697).
Oprócz tego, znaki mennicze umieszczane były na złotych monetach bitych w oddziałach mennicy brytyjskiej w koloniach za czasów panowania Wiktorii, Edwarda VII i Jerzego V:
C – Ottawa (1908–1911, 1913–1914, 1916–1919), I – Bombaj (1918), M – Melbourne (1872–1926, 1928–1931), P – Perth (1899–1931), S – Sydney (1871–1926), SA – Pretoria (1923–1932).
Ponadto, od 1662 do 1747, znaki graficzne lub oznaczenia literowe były stosowane celem oznaczenia pochodzenia kruszcu użytego do wybicia monet.