Jednak późniejsze badania wykazały, że pazur nie służył do cięcia, tylko do dźgania, co obaliło mit o metrowych ranach zadawanych przez deinonycha. Wynik ten potwierdziły też późniejsze badania z 2002 r. Deinonych w czasie biegu podnosił pazur, aby nie przeszkadzał w bieganiu. Według innej teorii deinonych, podobnie jak starsze dromeozaury (np. Microraptor), prowadził nadrzewny tryb życia, a pazury służyły nie do walki, lecz do wspinaczki.
Ramiona Ramiona deinonycha były długie i stanowiły ponad połowę długości nóg. Były zakończone trzema ostrymi pazurami. U osobników młodych były proporcjonalnie dłuższe niż u dorosłych. Ponieważ czaszki dromeozaurów (z wyjątkiem dromeozaura) nie były tak mocne jak u innych teropodów, wynika z tego, że podczas ataku używały one głównie kończyn przednich. Taką wizję ataku dromeozaurów (na przykładzie utahraptorów) przedstawił Robert Bakker w swojej książce Raptor Red. W książce tej samica i jej partner rzucają się na astrodona i zadają ciosy pazurami stopy oraz kończynami przednimi nie gryząc ofiary. Badania Kennetha Carpentera z 2002 r. wykazały, że ramiona deinonycha służyły najprawdopodobniej do chwytania ofiary.