Zorro – nazwa magistrali rozszerzeń stosowanej w komputerach Amiga.
Magistrala Zorro oferowała obsługę DMA, bus mastering oraz autokonfigurację i automatyczne przypisywanie adresów (podobny do plug and play, stosowanego w komputerach PC, ale stworzony wcześniej).
W sloty te wyposażone były tylko modele z linii hi-end. Dla komputerów nie posiadających magistrali Zorro niezależni producenci stworzyli odpowiednie płyty rozszerzające je o te gniazda.
Wersje
Zorro
Gniazdo rozszerzające Zorro wprowadzona w roku 1985 w komputerach Amiga 1000. W rzeczywistości nazwa ta dotyczyła pierwotnie płyty głównej, a nie magistrali, ale przyjęło się nazywać tak samą magistralę.
Zorro II
Wprowadzono w roku 1987 w komputerach Amiga 2000. Magistrala Zorro II była niejako buforowanym rozszerzeniem magistrali procesora MC68000, oferującym obsługę bus masteringu (karta rozszerzeń mogła sama inicjować transmisje, bez pośrednictwa procesora lub kontrolera magistrali, także bezpośrednio do innej karty). Procesor mógł bezpośrednio adresować każde urządzenie jako pamięć RAM.