W 1912 został członkiem Akademii Umiejętności w austriackim Krakowie, co miało wywołać skandal dyplomatyczny w Rosji.

Po wybuchu I wojny światowej działał w Polskim Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny. W latach 1914–1917 wydawał z pismo „Nowyje idiei w prawowiedenii” („Новые идеи в правоведении”). W 1914 stanął na czele Polskiego Towarzystwa Prawników i Ekonomistów w Piotrogrodzie, w 1915 odzyskał stanowisko profesora zwyczajnego, w 1916 włączył się w prowadzenie Wyższych Kursów Polskich. Publikował na łamach bliskiego endecji pisma „Myśl Narodowa”, wydawanego w Piotrogrodzie w latach 1916–1917 przez Bohdana Winiarskiego pod redakcją Piotra Bańkowskiego.

W 1917 przez krótki okres był sędzią Sądu Najwyższego Rosji. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu został również powołany w skład Senatu Rządzącego, ale nie podjął współpracy z Rządem Tymczasowym. Wziął udział w planowaniu armii polskiej w Rosji przez Zarząd Związku Wojskowych Polaków i w pracach Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego, której przewodniczył Aleksander Lednicki. Według jego bratanka, Tadeusza Petrażyckiego, działalność ta miała przynieść mu niewręczony ostatecznie Order Virtuti Militari.