thumb|Od góry do dołu: zwiększając stężenie substancji powierzchniowo czynnej powoduje zwiększenie pokrycia powierzchni międzyfazowej pomiędzy wodą a powietrzem, a później tworzenie micelli. W całym zakresie stężenia obecne są również rozpuszczone (niezagreowane) molekuły. Krytyczne stężenie micelizacji (ang. Critical micelle (micellar) concentration, CMC) - w chemii jest definiowane jako stężenie surfaktantów w roztworze, przy którym ich wolne cząsteczki są w równowadze z formami zagregowanymi. Innymi słowy, jest to najmniejsze stężenie surfaktantu, przy którym obecne są agregaty jego cząsteczek (np. micele, a dalsze dodawanie surfaktantu do roztworu nie zwiększa stężenia wolnych cząsteczek, a owocuje tworzeniem się dalszych form zaagregowanych).
Ponadto jest kilka teoretycznych definicji CMC. Jedna z nich mówi, że CMC to całkowite stężenie surfaktantów pod warunkami:
jeśli C = CMC, (d3F/dCt3) = 0
F = a[micelli] + b[monomeru]: funkcja roztworu surfaktanta
Ct: stężenie całkowite
a, b: stałe propocjonalne