thumb|Plakietka dekorująca nakrycie głowy. Wschodnia dynastia Jin. Metropolitan Museum of Art Ten ostatni akt spotkał się jednak z opozycją wielu weteranów Oddziałów Dowództw Północnych, którzy pod przywództwem jednego ze swoich oficerów, Liu Yu (późniejszy cesarz (420-422), zbuntowali się z kolei przeciwko Huan Xuanowi i po jego pokonaniu z powrotem osadzili na tronie (397-418). Liu Yu przygotowywał się do przejęcia władzy w sposób dużo bardziej metodyczny niż Huan Xuan, w ciągu następnych kilkunastu lat budując wokół siebie szerokie polityczne zaplecze. Jednocześnie wzmacniał swoją pozycję na wzór Huan Wena prowadząc zwycięskie kampanie na Północy – w 410 zdobył Szantung, w 416 Luoyang, a w 417 Chang’an. W tym momencie cesarstwo Jin osiągnęło swój maksymalny zasięg terytorialny i było największym i najludniejszym państwem Azji Wschodniej. Były to jednak jednocześnie ostatnie lata jego istnienia, ponieważ w 420 Liu Yu ostatecznie ogłosił się cesarzem, zakładając nową dynastię Song, zaś rok później „ustanowił nowy i przerażający precedens, mordując byłego (418-420)”.