W 1959 r. Crédit Agricole otrzymał zezwolenie na finansowanie pożyczek na zakup nieruchomości na obszarach wiejskich, niezależnie od statusu właściciela (nawet nierolnika). Dystrybucja obligacji długoterminowych utworzonych w 1950 r. umożliwiła Crédit Agricole samofinansowanie (od 1963 r.). Przepływy finansowe między rządem a bankiem uległy odwróceniu, teraz to Crédit Agricole przesyła depozyty do Skarbu Państwa.
W dalszych latach Crédit Agricole kontynuowało modernizację, przyjmując nowych kierowników (zarówno w bankach regionalnych, jak i w CNCA). W 1960 r. pierwszym prezesem CNCA, który wywodził się z rolnictwa został Paul Driant. Pozostawał na tym stanowisku przez 14 lat.
Narodziny banku uniwersalnego (1966–1988) W 1966 roku francuski rząd, w ramach starań o zwiększenie oszczędności i usunięcie Crédit Agricole ze swojego budżetu, przyznał CNCA autonomię finansową. Wpływy z oszczędności nie przechodziły już przez Skarb Państwa, a CNCA była obecnie odpowiedzialna za zrównoważenie nadwyżek i deficytów banków regionalnych. Ustawa o obszarach wiejskich z 1971 roku rozszerzyła potencjalne źródła finansowania Crédit Agricole na strefy wiejskie i na nowych klientów, takich jak rzemieślnicy i producenci żywności. Następnie rozpoczęto udzielanie pożyczek dla MŚP.