Podczas niemal półwiecznego panowania Murong Hui (285–333) udało mu się przyciągnąć do siebie wielu Chińczyków uciekających przed toczącą się wojną i utworzyć państwo o charakterze „mieszanym”, korzystające zarówno z produktów rolnych, rzemieślników, urzędników oraz piechoty i maszyn oblężniczych dostarczanych przez ludność osiadłą, jak i wytworów hodowli oraz kawalerii koczowników. Korzystając z tych zasobów kolejni władcy Murong konsekwentnie poszerzali swoje terytorium i w roku 337 Murong Huang (333–348) ogłosił się „Królem Yan” (Yan Wang), a Murong Jun po pokonaniu Ran Mina i zajęciu terytoriów aż po Huang He w roku 353 ogłosił się cesarzem. Zachodnią część dawnych terytoriów Późniejszego Zhao zajęło nowe państwo, Wcześniejsze Qin (350–394), założone przez lud Di, które rychło znalazło się w konflikcie ze Wschodnią Dynastią Jin. Trudną w pierwszych latach istnienia sytuację Wcześniejszego Qin opanował Fu Jian (357–385). Potęga Wcześniejszego Yan trwała dopóki żył jego głównodowodzący Murong Ke (zm. 367), któremu udało się przesunąć granice państwa dalej na południe, tak że obejmowały one dzisiejszą prowincję Szantung. W roku 369 sprawujący faktyczną kontrolę nad dynastią Jin Huan Wen zaatakował Wcześniejsze Yan, a to wezwało na pomoc wojska Wcześniejszego Qin.