Daniel Eliasz Ostrowski herbu Korab (ur. 25 lipca 1762, zm. 30 sierpnia 1831AACz, sygn. KM 3173, s. 170, akt zgonu; AACz, sygn. KD 256, s. 397, list dziekana radomszczańskiego do Konsystorza Foralnego Piotrkowskiego z dn. 5 września 1831 r.) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1816–1818, biskup pomocniczy warszawski (sufragan łowicki)Nowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1830, Warszawa 1829, s. 130. w latach 1818–1831, sufragan łowicki, scholastyk gnieźnieński, archidiakon kurzelowski, proboszcz w Chełmnie, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej od 1797 rokuPrałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. III, Gniezno 1883, s. 176-177..
Życiorys Studia odbył w Rzymie i tam w 1790 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie był rektorem tamtejszego kolegium i kościoła polskiego. Sprawował funkcję proboszcza w Chełmie koło Radomia. Był też archidiakonem kurzelowskim, kanonikiem gnieźnieńskim. W 1816 został dziekanem kapituły łowickiej.