Paweł Lew Marek (ur. 16 sierpnia 1902 w Radymnie, zm. 7 listopada 1971 w Warszawie) – polski działacz syndykalistyczny i anarchistyczny, publicysta, współzałożyciel Anarchistycznej Federacji Polski w okresie II Rzeczypospolitej, uczestnik obrony Warszawy w 1939, następnie walczył w powstaniu w getcie warszawskim i w powstaniu warszawskim. Po 1945 działacz związkowy.
Życiorys Pracował od 14. roku życia. W 1919 był współzałożycielem w Radymnie Samodzielnej Organizacji Młodzieży Robotniczej, lokalnej organizacji o charakterze socjalistycznym, w której działali robotnicy polscy, żydowscy oraz ukraińscy. W 1923 brał udział w wypadkach listopadowych w Przemyślu. W obawie przed aresztowaniem przeniósł się do Stanisławowa. Od tego czasu zaangażował się w działalność ruchu syndykalistycznego i anarchistycznego. Wkrótce przyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako rzemieślnik. W 1926 współtworzył Anarchistyczną Federację Polski. W latach 1930–1931 przebywał we Francji, gdzie dorywczo pracował i jednocześnie działał w środowisku polskich anarchistów. Po powrocie do Polski do 1937 sprawował funkcję sekretarza Anarchistycznej Federacji Polski. Jednocześnie był redaktorem nielegalnego organu AFP „Walka Klas”.