W 1750 roku znaczna część miejscowości została zniszczona przez pożar. Odbudowa wpłynęła na obecny układ i wygląd zabudowy rynku oraz nadbrzeża. Drewniane domy wznoszono ponownie na starszych fundamentach i dostosowywano do stromego ukształtowania terenu.
Do XIX wieku sól transportowano głównie drogą wodną. Uruchomienie w 1877 roku linii kolejowej przez Salzkammergut poprawiło dostępność regionu, jednak stację Hallstatt zlokalizowano na przeciwległym, wschodnim brzegu jeziora. Połączenie między stacją a miejscowością zapewniła przeprawa promowa.
XIX i XX wiek W 1846 roku zarządca kopalni Johann Georg Ramsauer rozpoczął systematyczne badania cmentarzyska na Salzbergu. Do 1863 roku jego zespół odsłonił około tysiąca grobów i wykonał szczegółową dokumentację znalezisk. Badania te przyczyniły się do wyodrębnienia okresu halsztackiego jako jednej z podstawowych jednostek chronologicznych europejskiej epoki żelaza.
W rozwoju badań przyrodniczych i muzealnictwa istotną rolę odegrał Friedrich Simony, który przybył do Hallstatt w 1840 roku. W 1844 roku utworzył pierwszą publicznie dostępną kolekcję zabytków archeologicznych, skamieniałości oraz eksponatów związanych z dziejami miejscowości i salin.