Elliot Lee Richardson (ur. 20 lipca 1920, zm. 31 grudnia 1999) – amerykański polityk, członek gabinetów prezydentów Richarda Nixona i Geralda Forda. Znany jest głównie z tego, iż odegrał w opinii wielu pozytywną rolę w pamiętnej aferze Watergate, kiedy, jako prokurator generalny, odmówił wykonania polecenia Nixona, czyli zdymisjonowania specjalnego prokuratora zajmującego się sprawą Archibalda Coksa.
Richardson stanowi swego rodzaju polityczny ewenement w historii politycznej Stanów Zjednoczonych. Jest bowiem jedyną osobą, która kiedykolwiek zajmowała aż cztery stanowiska w gabinecie, a więc stała na czele czterech resortów: sekretarza zdrowia i edukacji (1970–1973), sekretarza obrony (1973), prokuratora generalnego (1973) oraz sekretarza handlu (1976–1977).
Wczesne lata Elliot Richardson urodził się w stolicy stanu Massachusetts Bostonie. W roku 1941 ukończył nauki prawne na prestiżowym Uniwersytecie Harvarda. W czasie studiów był prezesem i redaktorem pisma „Harvard Law Review”.
W 1942 zgłosił się do służby w US Army. Brał udział w walkach w Europie, w tym w desancie w Normandii. Kiedy wstępował w szeregi armii otrzymał stopień szeregowego. Opuszczał zaś ją w stopniu porucznika (1945). W uznaniu zasług otrzymał szereg odznaczeń, w tym Purpurowe Serce (ang.