W latach 1872–1876 opublikował siedemnaście tomów Gakumon-no susume („Popieranie nauki”). Podkreślił w nich wagę zrozumienia reguł równouprawnienia i edukacji jako klucza do potęgi. Wspierał edukację; ufundował jeden z największych japońskich uniwersytetów, prestiżowy Keiō Gijuku, znany dzisiaj jako Uniwersytet Keiō. Wierzył we wzmacnianie rozumu poprzez edukację i studia. Jeden z najczęściej czytanych w owym czasie jego artykułów nosił tytuł Datsu-A Ron, przetłumaczony jako „Opuścić Azję”.
W tomach Gakumon no susume bronił swojej głównej zasady „niepodległości narodu, poprzez niepodległość osoby”. Za osobę niepodległą uważał taką, która nie musi polegać na sile innej osoby. Miał nadzieję, że taką postawą społeczną zaszczepi w Japończykach poczucie własnej siły i przez to stworzy naród gotowy do rywalizacji z innymi. Wiedział, że społeczeństwa zachodnie stały się potężne w stosunku do innych narodów właśnie przez edukację, indywidualizm, konkurencję i wymianę pomysłów.