Pierwszą osobą, która rozpoznała polimorfizm był Eilhardt Mitscherlich, w 1820 roku. Natomiast w 1832 roku Friedrich Wohler oraz Justus Liebig, jako pierwsi, opisali benzamid jako przykład polimorfizmu w organicznej substancji stałej. Wraz z rozwojem technik analitycznych charakterystyka polimorfizmu stała się o wiele łatwiejszym zjawiskiem do badania.
Typy przemian polimorficznych
Polimorfizm z przemieszczeniem Przykłady (podane niżej przemiany są odwracalne, to znaczy polimorfizm z przemieszczeniem zachodzi zarówno w kierunku kwarc α → kwarc β, jak i kwarc β → kwarc α): SiO2: kwarc α w kwarc β trydymit α w trydymit β krystobalit α w krystobalit β FeS2: piryt w markasyt SiC: heksagonalny węglik krzemu α w regularny węglik krzemu β
Polimorfizm z przebudową Następuje tu zerwanie wiązań i zasadnicza przebudowa sieci. Zachodzą one powoli i z dużym oporem. Przykłady: C: grafit (układ heksagonalny) w diament (układ regularny) SiO2: kwarc α w trydymit α w krystobalit α CaCO3: kalcyt (układ trygonalny) w aragonit (układ rombowy) Al2SiO5: andaluzyt w sillimanit w kyanit (dysten)