miejscowi muzycy nie przejmowali jednak biernie wzorów europejskich, lecz wybierali i przekształcali zapożyczenia. Wynalezienie fonografu pod koniec stulecia zapoczątkowało epokę , w której wykonanie mogło być powielane, sprzedawane i słuchane niezależnie od miejsca oraz czasu jego powstania.
W XX wieku nagrania, radio, film i telewizja ukształtowały masowe rynki muzyczne oraz ponadregionalne obiegi stylów. Jazz, liczne odmiany muzyki popularnej, modernizmy i , a także muzyka konkretna i elektroniczna rozwijały się poprzez kontakty między środowiskami lokalnymi, diasporami i przemysłami medialnymi. Wojny, dekolonizacja, migracje i powstawanie nowych państw zmieniały instytucje oraz znaczenia tradycji; w powojennej Polsce, po okresie narzucania socrealizmu, odwilż polityczna 1956 roku i festiwal Warszawska Jesień otworzyły szerszy kontakt z awangardą. Od końca XX wieku i w XXI wieku narzędzia cyfrowe, internet i streaming przekształciły produkcję, dystrybucję i słuchanie muzyki, zwiększając dostępność nagrań, ale też znaczenie platform, rekomendacji algorytmicznych i nierówności dostępu.