Jako twórcę paleontologii i paleozoologii jako odrębnej nauki wymienia się zazwyczaj Georges’a Cuviera lub Williama Smitha, a w przypadku paleobotaniki – Adolphe’a BrongniartaKielan-Jaworowska Z., 1984: Przedmowa do wydania polskiego: Raup D.M. & Steven M. Stanley: Podstawy paleontologii. PWN, strona 10..
Do XVII wieku Skamieniałości, zwłaszcza te bardziej spektakularne, budziły zdziwienie i ciekawość człowieka już w starożytności. Arystoteles uważał je za formy pochodzenia nieorganicznegoFranciszek Bieda, 1966: Paleozoologia, tom I. Wydawnictwa Geologiczne, s. 30., w przeciwieństwie do Ksenofanesa, który twierdził, że są to szczątki zwierząt, które żyły w morzach ongiś występujących na danym obszarze. Podobnie sądził Empedokles, przy czym obaj zwracali uwagę na fakt, iż opisane przez nich jako morskie muszle i ryby obecnie występują na terenie górzystymFranciszek Bieda, 1966: Paleozoologia, tom I. Wydawnictwa Geologiczne, s. 29.. Ksenofanes opisał także skamieniałe liście, oznaczając je jako związane z wawrzynemZofia Kielan-Jaworowska (red.). 1963. Mały słownik paleontologiczny, hasło „paleobotanika”. Wiedza Powszechna, Warszawa.. Dość dużą uwagę w czasach antyku śródziemnomorskiego przywiązywano do genezy bursztynu.