mały|prawo|Ignacy Feliks Dobrzyński mały|Grób Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego na cmentarzu Powązkowskim Ignacy Feliks Dobrzyński (ur. w Romanowie na Wołyniu, zm. 9 października 1867 w Warszawie) – polski kompozytor, dyrygent, pianista i pedagog.
Dzieciństwo i nauka Wychował się w rodzinie muzykującej: jego ojciec, Ignacy Dobrzyński (ur. 2 lutego 1779, zm. 17 sierpnia 1841), studiował muzykę w Wiedniu, komponował opery, kantaty, polonezy. W latach 1798–1817 był dyrygentem orkiestry dworskiej, w majątku hrabiego J.A. Ilińskiego w Romanowie. W latach 1817–1825 był nauczycielem muzyki w Gimnazjum Podolskim w Winnicy. Matka, Eudoksja z Karelinów (ur. ok. 1783, zm. 18 stycznia 1859), była córką kapelmistrza orkiestry rogowej na dworze carskim w Petersburgu.
Dobrzyński pobierał nauki w kolegium jezuickim w Romanowie, a następnie w latach 1817–1821 w Winnicy, gdzie ukończył słynne Gimnazjum Podolskie, prowadzone przez pijara M.J. Maciejowskiego. Muzykę studiował początkowo u ojca (już w 1816 popisywał się grając koncerty fortepianowe Jana Ladislava Dusska), od 1825 u Józefa Elsnera w Warszawie, początkowo prywatnie, potem w latach 1826–1828 w Szkole Głównej Muzyki. Elsner w raportach egzaminacyjnych oceniał Dobrzyńskiego słowami „zdolność niepospolita”.