Wałerij Szewczuk (ukr. Валерій Олександрович Шевчук, ur. 20 sierpnia 1939 w Żytomierzu, zm. 6 maja 2025) – ukraiński pisarz, eseista, wydawca poezji staroukraińskiej. Jest uważany za jednego z przedstawicieli pokolenia lat 60. (szistdesiatnyky).
Życiorys Urodził się w Żytomierzu w rodzinie szewca. W 1963 r. ukończył historyczno-filozoficzny wydział na Uniwersytecie im. Tarasa Szewczenki w Kijowie. Po studiach został skierowany do pracy w redakcji gazety „Młoda gwardia”. Pracował następnie w muzeum historycznym w Kijowie.
W 1961 roku zadebiutował opowiadaniem o Tarasie Szewczenko Nastuńka w zbiorze pt. Winok Kobzarewi wydanym w Żytomierzu. W tym samym roku napisał 18 nowel, jedna z nich została zekranizowana (Wona czekaje, joho czekaje). W latach 60. ukazały się kolejno trzy książki: zbiór opowiadań Sered tyżnia (1967), powieść Nadbereżna, 12 (1969), Weczir swiatoj oseni (1969). Skoncentrował się w tych utworach na wyjątkowych stanach psychicznych człowieka, jednak nadał utworom kształt realistyczny.
W latach 70., pod pretekstem propagowania przez Szewczuka narodowych ukraińskich symbooli, na polecenie władzy zaprzestano wydawania jego utworów. Wymuszone milczenie nie wstrzymało jego intensywnej pracy literackiej.