Wiosną 1948 tablica została odkopana i przekazana przez Jana Rossmana do Muzeum Historycznego m.st. Warszawy.
25 maja 1943 o godzinie 5:00 rano trzej młodzi poeci, Wacław Bojarski, Tadeusz Gajcy i Zdzisław Stroiński, związani z konspiracyjnym czasopismem Sztuka i Naród, złożyli wieniec z biało-czerwoną szarfą i napisem Genialnemu Polakowi, Mikołajowi Kopernikowi, w 400-ną rocznicę śmierci – Podziemna Polska. W wyniku interwencji policjanta i ostrzelania przez patrol niemieckiej żandarmerii, Wacław Bojarski został śmiertelnie ranny, a Zdzisław Stroiński aresztowany. Gajcemu udało się uciec.
W 1944, po powstaniu warszawskim, pomnik został zniszczony i prawdopodobnie jako przeznaczony na złom wywieziony z Warszawy. Po zakończeniu wojny odnaleziono go na złomowisku we wsi Hajduki Nyskie. Został przeniesiony na swoje miejsce i symbolicznie odsłonięty 22 lipca 1945. Dokonało tego Prezydium Krajowej Rady Narodowej, które przeszło pod pomnik na czele pochodu z miejsca obrad KRN (sala „Romy” przy ul. Nowogrodzkiej 49) Alejami Jerozolimskimi i ul. Nowy Świat. W marcu 1949 rzeźbę zdjęto z cokołu w celu gruntownej konserwacji. Została ona przeprowadzona w warszawskiej odlewni Braci Łopieńskich. Pomnik został odsłonięty 22 lipca 1949.
W 1965 monument został wpisany do rejestru zabytków.