W tym czasie Corinth eksperymentował w zakresie technik malarskich, kierując się ku impresjonizmowi, co uwidoczniło się już w Autoportrecie ze szkieletem m.in. w potraktowaniu detali i rozłożeniu akcentów świetlnych. Połączenie klasycystycznego tematu z nowatorską formą w obrazie Salome z głową św. Jana (1900), oprócz wzrostu popularności zwróciło uwagę na zmienny i prowokacyjny charakter jego osobowości artystycznej.
Psychiczny wstrząs i trwała utrata zdrowia sprawiły, że od 1911 warsztat i nurt twórczości artysty uległ radykalnej przemianie. Corinth odszedł od powierzchownej zmysłowości i poszukiwań trójwymiarowej perspektywy, oddając całą przestrzeń w silnym ruchu barwnej materii ze śmielszym perspektywicznym ujęciem. Nowy, nacechowany ekspresją i bardziej spontaniczny sposób malowania silniejszymi pociągnięciami pędzla, operuje też ciemniejszymi, ostro skontrastowanymi barwami. W tym czasie artysta zajął się również działalnością ilustracyjną.