Wskazuje się również na udział rzęsistka w etiopatogenezie raka prostaty i dysplazji nabłonka macicy, natomiast u ciężarnych nieleczona rzęsistkowica może prowadzić do porodu przedwczesnego czy niskiej masy urodzeniowej noworodka.
Leczenie W leczeniu rzęsistkowicy wykorzystuje się pochodne 5-nitroimidazolu (metronidazol, tinidazol, ornidazol) oraz furany (nifuratel). Są to obecnie jedyne grupy leków o potwierdzonej klinicznie skuteczności przeciwko T. vaginalis. U kobiet preferowanym schematem jest obecnie metronidazol w dawce 500 mg doustnie dwa razy na dobę przez 7 dni. U mężczyzn zalecany jest metronidazol w dawce 2 g doustnie jednorazowo, natomiast tinidazol w dawce 2 g jednorazowo stanowi alternatywną opcję leczenia u obu płci.
Szczepy lekooporne Według danych CDC oporność na metronidazol występuje w około 4–10% przypadków rzęsistkowicy pochwy, podczas gdy oporność na tinidazol jest rzadsza i w jednym z badań wynosiła około 1%. Oporność ma charakter względny, a nie absolutny, a izolaty wykazujące zmniejszoną wrażliwość na metronidazol mogą nadal reagować na zwiększenie dawki lub wydłużenie terapii.