Wtedy też, będąc już na szczycie religijnej hierarchii, otrzymuje ason, grzechotkę będącą symbolem władzy kapłańskiej.
Głównym zadaniem houngana jest pośredniczenie między loa, czyli bóstwami, a wiernymi. Przywołuje te byty nadprzyrodzone poprzez taniec, pieśni, modlitwy, grę na bębnach, ofiary i kreślenie religijnych symboli. Jest też narzędziem komunikacji ze światem duchowym. Konkretne loa mają objawiać się podczas doznawanych przez niego stanów transowych. Podczas ceremonii, którym przewodniczy, odziany jest w jasne, wielobarwne szaty. Mają one symbolizować wszelkie kolory obecne na ziemi, a także odróżniać kapłana od zwykłych wiernych, najczęściej używających białej odzieży. Stara się służyć społeczności, której jest częścią. Zajmuje się zatem leczeniem, pomaga w organizacji pogrzebów i chrzcin, wreszcie troszczy się o to, by wierni zachowali czystość rytualną. W razie potrzeby służy także poradami.
Odpowiedniczką houngana na Haiti jest mambo. Nie pojawia się on już natomiast w voodoo praktykowanym w Nowym Orleanie, gdzie to wyłącznie kapłankę uznaje się za obdarzoną odpowiednią mocą duchową. Zresztą nawet na Haiti kapłanki do pewnego stopnia go przyćmiewają, stanowiąc większość voodooistycznego duchowieństwa pełniącego posługę na wyspie.