René Hanriot następnie wycofał się z latania, koncentrując się na budowie samolotów.
W 1911 Hanriot stanął do konkursu na dwumiejscowy samolot dla wojska jednak jego konstrukcja nie przeszła prób kwalifikacyjnych, między innymi dlatego, że jej kadłub był tak wąski że załoga w czasie lotu była całkowicie nieosłonięta. Konstrukcja ta była zdecydowanie przestarzała i nigdy nie miała poważnych szans w rywalizacji przeciwko nowoczesnym projektom Nieuporta, Morane-Saulniera i Deperdussina. Były główny inżynier Nieuporta Alfred Pagny zaprojektował w 1912 dla Hanriota nowy model, ale firmie znów nie udało się uzyskać żadnych zamówień do prób wojskowych. W obliczu bankructwa René Hanriot sprzedał swoje aktywa Louisowi Ponnier, który zreorganizował firmę jako Société de Construction de Machines pour la Navigation Aérienne (CMNA) i jej kierownictwo powierzył A. Pagny.
Fabryka Ponniera istniała kilka lat, i skonstruowała kilka wyścigowych jednopłatów, z których jeden zajął drugie miejsce w 1913 roku w wyścigu Gordon Bennett Trophy.