thumb|Fortepian Fryderyk Buchholtz, ok. 1835 r. thumb|Fortepian-żyrafa; Fryderyk Buchholtz, ok. 1820 r.) Fryderyk Buchholtz (ur. 16 maja 1792 w Hohenstein, Prusy, zm. 15 maja 1837 w Warszawie – fortepianmistrz, organmistrz, majster cechowy, starszy cechu (1825–1826),
Życiorys Syn osiadłego w Warszawie Andrzeja i Ewy z Pohlów. Jako czeladnik stolarski wyruszył z Warszawy na wędrówkę. Ok. 1815 powrócił z dyplomem organmistrza i założył wytwórnie fortepianów, ul. Mazowiecka 1352Martha Novak Clinkscale. Makers of the Piano: 1820–1860. Oxford University Press, 1993. p.64 (1825 odkupił dom i posesję). Ok. 1817–1819 wraz z W. Bauerem i W. Jansenem wystąpił do władz o utworzenie Zgromadzenia Organmistrzów. Początkowo budował fortepiany żyrafy z rejestrami fagotowym i janczarskim szybko zdobywając uznanie. Takie instrumenty eksponował na wystawach warszawskich 1823 (nagrodzony medalem srebrnym, średnim) i 1825. W 1825 eksponował również, zbudowany wspólnie z F. Brunnerem, melodicordion, nagrodzony pochwałą za wykonanie. Po 1825 ograniczył się do fortepianów skrzydłowych z mechaniką wiedeńską i na zamówienie angielską. Od 1826 budował instrumenty typu angielskiego na wzór przywiezionego z Londynu przez M. Szymanowską.