Na soczewce tej kamery osadził się nalot z gazów wyrzucanych przez silnik 3. stopnia rakiety nośnej w czasie wprowadzania satelity na orbitę. Zdjęcia z kamery wąskokątnej były doskonałe. Zdjęcia te wykazały również użyteczność satelity w obserwacjach pokrywy lodowej na morzach. Układ telewizyjny działał przez 76 dni. Radiometr skanujący, pięciokanałowy, średniej rozdzielczości (masa 2 kg, zużywał 1 W energii) Mierzył emisję i odbicie promieniowania przez Ziemię i jej atmosferę. Przyrząd posiadał dwie osie optyczne nachylone do osi obrotu statku pod kątem 45 i 135°. Czujnik składał się z bolometrów i filtrów ograniczających rejestrowane widmo promieniowania. Pięć kanałów było czułych na promieniowanie z zakresu, odpowiednio: 6 – 6,5 μm (absorpcja przez parę wodną), 8 – 12 μm (tzw. okno atmosferyczne), 0,25 – 6 μm (odbite promieniowanie słoneczne), 8 – 30 μm (promieniowanie cieplne Ziemi), 0,55 – 0,75 (odbite promieniowanie słoneczne). Początkowo wszystkie kanały działały poprawne. Jednak kanały 1 i 4 powoli ulegały degradacji. W styczniu 1961 przestały być użyteczne. Kanały 3 i 5 miały bardzo słaby stosunek sygnału do szumu i dane z nich były niewiarygodne.