Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, oryginalny tytuł łaciński: Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae – średniowieczne dzieło historyczne z gatunku annales spisane przez polskiego historyka Jana Długosza w latach 1455–1480. Między innymi na ich podstawie Henryk Sienkiewicz napisał Krzyżaków.
Historia Roczniki autorstwa Jana Długosza zaczęły powstawać w 1455 roku bezpośrednio po śmierci Zbigniewa Oleśnickiego, który zainspirował autora do ich napisania. Zawarte tu są istotne zbiory wiedzy, z których korzystają historycy. Informacje te uzyskał Długosz ze źródeł, do których w większości inni kronikarze nie mieli dostępu. Wcześniej pełnił on ważne funkcje jako duchowny, a następnie został doradcą króla Kazimierza Jagiellończyka – od 1 października 1467 roku pełnił zaszczytną funkcje wychowawcy i nauczyciela jego synów. Miał dostęp do dokumentów przechowywanych w kancelarii królewskiej. Z pewnością korzystał z oryginału Kroniki konfliktu, znał również i uwzględnił relacje krzyżackie. W przypadku bitwy grunwaldzkiej bardzo wiele przejął z opowiadań jej uczestników. Należeli do nich krewni kronikarza: ojciec – Jan Długosz z Niedzielska, stryj – Bartłomiej Długosz, a przede wszystkim kardynał i biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki, długoletni zwierzchnik i protektor Jana Długosza.