W III-IV wieku miasto będące jego siedzibą było też przejściowo stolicą jednej z afrykańskich diecezji (dioecesis Sabratensis), co w XX wieku dało podstawę do jej odnowienia jako biskupstwa tytularnego, obsadzanego personalnie przez Watykan od 1903 rokuBiskupia stolica tytularna w bazie GCatholic.org..
Stanowisko archeologiczne Sabrata była w istocie dość typowym miastem świata rzymskiego, które jednak przetrwało dotąd w tak dobrym stanie. Wyjątkowość tego miejsca nie ogranicza się do ujawnionych szczególnych rozwiązań urbanistyczno-architektonicznych, lecz pozwala też dziś na ocenę stosunkowo wysokiego poziomu życia mieszkańców tej części afrykańskiego wybrzeża. Wrażenie sprawiają ruiny rozłożone półkoliście i przylegające do samego morskiego pobrzeża. Z antycznego miasta najlepiej dotychczas zachowały sięSimone Rambaldi: Sabrata, dz. cyt., s.