Wkrótce potem przed ślubującymi staje jeszcze większe wyzwanie, zjawia się poselstwo królewny francuskiej z jej lotną brygadą pięknych i dowcipnych dworek.

Przede wszystkim jednak dowcip króluje w warstwie językowej utworu, która bardzo wiele zawdzięcza Lyly’emu. Przejawia się on i w wytwornej renesansowo-manierystycznej ekwilibrystyce słownej, w grze słów, erotycznych aluzjach, konceptach, ciętej ripoście, parodii dworskiego wierszopisarstwa. Wszystkie te elementy składają się na niezwykłe bogactwo środków, które autor równoważy ludyczną atmosferą i tonacją doskonale skomponowanej całości.

Język Krytyków zachwyca bogactwo języka i stylu dające możliwość prowadzenia studiów nad tymi zagadnieniami w teatrze Szekspira. Język jest zróżnicowany, poczynając od długich czasami nawet dwunastosylabowych wyrazów, wymawianych z namaszczeniem przez Holofernesa, przez błyskotliwą, intelektualną grę słowną towarzystwa dworskiego po kolorowe i soczyste słownictwo pospólstwa. Sztuka zawiera niezwykłe bogactwo słów, zwrotów i powiedzeń, wyśmiewa sztuczny język literacki, którym posługuje się Armado.