Tadeusz Biesaga (ur. 7 stycznia 1950 w Dębskiej WoliDuchowieństwo diecezjalne oraz członkowie męskich instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego 2001, wyd. Apostolicum, Ząbki 2002, s. 644.) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych, salezjanin, etyk, nauczyciel akademicki.
Życiorys Pierwszą profesję w Towarzystwie Salezjańskim złożył 14 września 1969. Studiował teologię w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Krakowie i filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Śłuby wieczyste złożył 22 sierpnia 1975, święcenia kapłańskie przyjął 22 maja 1976. Doktoryzował się w 1984 na Wydziale Filozofii KUL w oparciu o pracę pt. Dietricha von Hildebranda epistemologiczno-ontologiczne podstawy etyki, której promotorem był prof. Antoni B. Stępień. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1999 na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie na podstawie rozprawy zatytułowanej Spór o normę moralności. Specjalizuje się w bioetyce i etyce lekarskiej.