Wojciech Radziwiłł rządził w diecezji wileńskiej przez dwanaście lat. W okresie lat 1514–1516 miał okazję uczestniczyć w spotkaniach Soboru Laterańskiego V w Rzymie. W swej diecezji ożywił wiele kościołów i kaplic, a w 1512 r. został mianowany pierwszym biskupem pomocniczym (sufraganem) w Wilnie. Wojciech Radziwiłł był także aktywnym uczestnikiem życia politycznego kraju, był członkiem Rady Wielkich Książąt, a także krewnym największych urzędników państwowych. Zasłynął jako dobroczyńca ubogich, otrzymując od swoich potomków przydomek „Jałmużnik”.
Zofia Holszańska w swoim testamencie z 29 lipca 1518 r. przyznała Wojciechowi 100 dukatów, przeznaczając je na tzw. trycezymy, czyli trzysta mszy za swą duszę, największą sumę 1000 dukatów przyznała zaś swojemu synowi Pawłowi, a czterysta dukatów otrzymał król, Zygmunt I Stary.
Zmarł w Werkach w 1519 roku, najprawdopodobniej 5 lipca, został pochowany w katedrze wileńskiej. Kilka lat później jego rodzina wzniosła w niej upamiętniający go nagrobek, który nie zachował się do czasów obecnych.
Życie prywatne Był synem Mikołaja Radziwiłłowicza h. Trąby i Zofii Anny Moniwid h. Leliwa.