Pierwotnie wiernymi wschodniosłowackiej cerkwi greckokatolickiej byli niemal wyłącznie Rusini. Jednak za czasów Czechosłowacji doszło do słowakizacji słowackich Rusinów, z których większość uważa się dziś za Słowaków. Wskutek tego określenie miejscowej cerkwi greckokatolickiej jako słowackiej, będące w początkach XX wieku wyznacznikiem terytorialnym, nabiera treści bardziej narodowościowej. O ile językiem liturgicznym pozostaje staro-cerkiewno-słowiański, to jednak językiem wehikularnym cerkwi obecnie stał się niemal wyłącznie słowacki.
Historia Początków cerkwi greckokatolickiej na Słowacji upatruje się jeszcze w czasach misji Cyryla i Metodego w Nitrze. Założony przez nich kościół głagolicki nie przetrwał jednak dłużej, niż do najazdów tatarskich w XIII wieku. Tym niemniej Bracia Sołuńscy stali się tradycyjnymi patronami tego kościoła.
Słowacka cerkiew greckokatolicka narodziła się stopniowo z cerkwi unickiej północno-wschodnich Węgier. W XVII wieku w cerkwi prawosławnej na terenach północno-wschodnich Węgier doszło do serii unii kościelnych. W ich wyniku powstała unicka eparchia mukaczewska, która po wieloletnich sporach stała się na początku XVIII wieku sufraganią arcybiskupów Egeru.