Piotr Nikołajewicz Krasnow (; ur. w Petersburgu, zm. 16 lub 17 stycznia 1947 w Moskwie) – rosyjski generał kawalerii, publicysta, pisarz i działacz polityczno-wojskowy, teoretyk wojskowości, ataman Wojska Dońskiego, kolaborant z Niemcami podczas II wojny światowej.
Wczesne życie Pochodził ze znanej rodziny Kozaków dońskich, od pokoleń służącej w armii rosyjskiej. Jego dziadek Iwan I. Krasnow i ojciec Mikołaj I. Krasnow mieli stopnie generalskie. Piotr N. Krasnow ukończył 1 gimnazjum klasyczne w Petersburgu, w 1887 r. aleksandrowski korpus kadetów, a w 1888 1 Pawłowską Szkołę Wojskową. W tym samym roku dostał przydział do Atamańskiego Pułku Kozaków Lejbgwardii. Od 1891 roku pisał książki i artykuły z zakresu teorii wojskowości do pism „Военный инвалид”, „Разведчик”, „Вестник русской конницы” i innych. Miał poglądy silnie monarchistyczne i uważał, że wojskowi powinni zajmować w społeczeństwie rosyjskim uprzywilejowaną pozycję. W 1892 roku przez rok był słuchaczem w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. W tym też roku opublikował swoją pierwszą książkę pt. „Na ozierie”. Następnie napisał historię swojego pułku „„Atamanska pamiatka.