Był zwolennikiem monarchii, lecz w imieniu oficerów przekonał cara Mikołaja II do abdykacjiP. Kenez, Red Attack..., s. 20–21.. Jego poglądy polityczne były bliskie partii kadetówP. Kenez, Red Attack..., s. 74.. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w marcu 1917, przejściowo do maja stał na czele armii jako wódz naczelny. Przyjął to stanowisko, chociaż był już wtedy poważnie chory, a także pesymistycznie oceniał perspektywy dalszego rozwoju sytuacji w RosjiP. Kenez, Red Attack..., s. 24.. Z powodu krytyki Rządu Tymczasowego został przeniesiony ponownie na stanowisko szefa sztabu wodza naczelnego.
Podczas tzw. puczu Korniłowa 30 sierpnia 1917 stanął po stronie Rządu Tymczasowego, polecił aresztować gen. Ławra Korniłowa i jego stronników, faktycznie jednak, kierując go do twierdzy w Bychowie, uratował go przed procesem o zdradę stanu. Pozostawał z aresztowanymi oficerami w stałym kontakcieJ.D. Smele, The „Russian”..., s. 34–35.. Następnie 11 września 1917 r. zrezygnował ze stanowiska.