Związki mineralne dostarczają epifitom pyły przenoszone przez powietrze. Źródłem związków azotu są wyładowania elektryczne oraz odchody i martwe bezkręgowce (np. myrmekotrofia). Ponieważ woda dostępna jest zwykle okresowo (podczas opadów) i szybko spływa poza zasięg epifitów – wiele z nich cechuje się przystosowaniami kseromorficznymi. Wśród epifitów występuje wiele modyfikacji organów ułatwiających wchłanianie i gromadzenie wody oraz detrytusu. Szereg epifitycznych roślin, zwłaszcza z rodzin storczykowatych i obrazkowatych, wykształca na korzeniach powietrznych tzw. welamen służący do wchłaniania i gromadzenia wody. Liście niektórych paproci i bromeliowatych pokryte są włoskami tarczowatymi służącymi do pobierania wody. Ich trzonki zagłębione są w epidermie i w zależności od tego czy panuje susza, czy też dostępna jest woda – pozwalają lub nie na transport wody przez otwór w skórce. Sztywne liście wielu bromeliowatych tworzą rozetę gromadzącą wodę. Pędy wielu epifitów są zgrubiałe i służą jako magazyny wody (np. u storczykowatych i kaktusowatych).