Początkowo samolotów tych używano jedynie w reżimie pionowego startu i lądowania (VTOL), przy czym technika ta wymuszała start z ograniczoną ilością uzbrojenia lub paliwa, a promień działania samolotu był bardzo ograniczony. Problemy te uwidoczniły się zwłaszcza w gorącym klimacie, podczas rejsu krążownika lotniczego „Mińsk” wokół Afryki (marynarze nawet nazywali Jaki „samolotami obrony topu masztu”). Od 1979 prowadzono próby techniki krótkiego startu i lądowania, pozwalającej na zwiększenie udźwigu i zasięgu (przy krótkim starcie oszczędzano 80 kg paliwa, a przy lądowaniu – 120 kg). Zwiększyło to promień działania na małej wysokości z 75 do 250 km, a na dużej ze 150 do 300 km, dla samolotu bez zbiorników dodatkowych. Na początku lat 80. wdrożono tę technikę na okrętach. Jedynymi nosicielami Jaków-38 były cztery radzieckie krążowniki lotnicze typu Kijew i pochodnych („Kijew”, „Mińsk”, „Noworossijsk” i „Admirał Gorszkow” ex. „Baku”), lecz istniała możliwość awaryjnego używania ich także na innych okrętach, pod warunkiem wyposażenia ich w żaroodporną platformę startową. We wrześniu 1984 po raz pierwszy dokonano udanej próby lądowania Jak-38 na statku cywilnym (statku ro-ro „Agostino Neto”), przystosowanym przez zastosowanie platformy startowej.