Leon Antoni Szubert (ur. 5 czerwca 1829 w Oświęcimiu, zm. 18 września 1859 tamże) – polski rzeźbiarz.
Urodził się w Oświęcimiu w tzw. Domu Ślebarskich. Był synem kancelisty Antoniego i Barbary z domu Kosińskiej; brat Awita (1837–1919) – malarza i fotografa.
Po ukończeniu szkoły średniej, studiował w latach 1847–1850 w krakowskiej Szkole Rysunku i Malarstwa. Rzeźby uczyli go profesorowie Henryk Kossowski i Karol Ceptowski, a rysunku Wojciech Stattler.
Wrodzone zdolności, talent, a zwłaszcza kilka wykonanych przez Szuberta rzeźb zwróciło uwagę profesorów na początkującego artystę. W 1851 został on wysłany na rok do Wiednia, dla pogłębienia swoich umiejętności artystycznych. Tam szybko doceniono duży talent młodego rzeźbiarza. W ciągu rocznego pobytu w Wiedniu, Szubert na tyle potrafił zainteresować nauczycieli, znawców i miłośników rzeźby, że pojawiły się o nim nawet pochlebne opinie w uprzedzonej do Polaków prasie wiedeńskiej. Gdy okazało się, że Szubert przerasta swym talentem nauczycieli wiedeńskiej akademii postanowiono go wysłać na dwuletnie stypendium do Monachium.