W maju 1942 roku zaatakował i pokonał oddział partyzantki antyfaszystowskiej w Czarnogórze.
4 maja został schwytany wraz z kilkoma swoimi oficerami przez Niemców. Najpierw został przewieziony do Berlina, a w lipcu osadzony w obozie w Stryju. 27 sierpnia udało mu się zbiec i poprzez Węgry dostał się do Serbii. Tam jednak ponownie został aresztowany, ale dzięki interwencji gen. Milana Nedicia, szefa marionetkowego państwa serbskiego, szybko go uwolniono. Po uwolnieniu podpisał umowę z włoskim generałem Birolim, który zorganizował i uznał trzy oddziały czetników, służące jako oddziały pomocnicze do walki przeciwko partyzantom. Oddziały zostały uzbrojone i opłacone przez Włochów, a w ich skład weszło 4500 czetników, z czego 1500 znajdowało się pod dowództwem ĐurišićaTomasevich, Jozo (1975). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: The Chetniks. Stanford: Stanford University Press. . s. 210–212.. Wspólnie z okupantem Đurišić utworzył kolaboracyjny komitet, nazywany przez Włochów „Komitetem Nacjonalistycznej Czarnogóry”. Celem komitetu było „zniszczenie komunizmu”, lecz w praktyce podjęto też działania, które miały być skierowane przeciwko włoskim władzom okupacyjnymTomasevich, Jozo (1975). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: The Chetniks. Stanford: Stanford University Press. . s. 211..