Wojciech Kóčka (ur. 13 października 1911 w Wownjowie, zm. 18 listopada 1965 w Poznaniu) – polski antropolog i archeolog, polski i serbołużycki działacz społeczny, sekretarz budziszyńskiego Komitetu Słowiańskiego, delegat Serbo-Łużyckiej Rady Narodowej, członek Komitetu Słowiańskiego w Polsce.
Życiorys Urodził się we wsi Wownjow (niem. Oehna) na Górnych Łużycach, leżącej obecnie w granicach miasta Budziszyna. W 1931 roku ukończył gimnazjum humanistyczne w Budziszynie i przez kilka miesięcy studiował na Wydziale Pedagogicznym Politechniki w Dreźnie. Od 1932 przebywał w Polsce. Po kursie na Uniwersytecie Ludowym w Dalkach koło Gniezna (gdzie co roku kształciło się po czterech Serbołużyczan) jeszcze w tym samym roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim w zakresie antropologii – u doc. Karola Stojanowskiego, prehistorii – u prof. Józefa Kostrzewskiego oraz etnografii i etnologii – u prof. dr Eugeniusza Frankowskiego. W roku 1936 uzyskał tytuł magistra filozofii z zakresu wymienionych dyscyplin na podstawie pracy Sunow, Konjecy, Ralbicy, Dobrosicy, Wownjow i Chrościcy pod względem antropologicznym.