Cztery drogi szybkiego ruchu prowadzące do parkingu dla 15 000 samochodów pod budynkiem, linie kolejowe, a także lądowisko z miejscami dla 100 helikopterów miały zapewnić skomunikowanie obiektu.
Wright zaprojektował 528 kondygnacji o wysokości 10 stóp, tak aby wysokość od poziomu terenu do najwyższego piętra dostępnego z wind wyniosła 5280 stóp, czyli dokładnie 1 milę (ok. 1609 m). Powyżej miała znajdować się jeszcze antena. The Illinois byłby ponad czterokrotnie wyższy niż Empire State Building, najwyższy drapacz chmur w tamtym czasie. Na powierzchni ponad 18 milionów stóp kwadratowych (ok. 1 672 255 m²), mógłby pomieścić 100 000 osób. Wystarczyłby także dla pomieszczenia wszystkich instytucji publicznych w Chicago. Komunikacja pionowa miała zostać zapewniona przez 76 wind o pięciopoziomowych kabinach, napędzanych energią jądrową.
Projekt Mile-High był finalnym wyrazem systemu konstrukcyjnego rozwijanego przez Wrighta w kolejnych projektach wieżowców, opartego na centralnym rdzeniu, głęboko osadzonym w podłożu na wzór palowego systemu korzeniowego, a także wspornikowych stropów odchodzących od rdzenia na wzór konarów wyrastających z pnia.