Obrona Przemyśla 1939 – działania zbrojne prowadzone w dniach 11–14 września 1939 r. podczas wojny obronnej 1939 r. mające doprowadzić do obrony Przemyśla przed niemieckimi wojskami.
Geneza W okresie II Rzeczypospolitej Przemyśl stanowił siedzibę Dowództwa Okręgu Korpusu nr X. Na jego czele stał gen. bryg. Wacław Scaevola-Wieczorkiewicz. Przed wojną w mieście stacjonował 38 pułk piechoty Strzelców Lwowskich wchodzący w skład 24 Dywizji Piechoty. Po agresji Niemiec na Polskę 24. DP początkowo pozostawała w odwodzie Naczelnego Wodza. 3 września przydzielono ją do odwodu południowego „Tarnów” Grupy Operacyjnej „Jasło” w Armii „Karpaty” i skierowano transportem kolejowym z Przemyśla do rejonów wyładowczych w Tarnowie i Dębicy.
W drugim tygodniu września front zbliżył się do linii Sanu, której obronę przygotowywał na rozkaz dowódcy Armii „Małopolska”, gen. Kazimierza Fabrycego, dowódca DOK nr X gen. W. Wieczorkiewicz. Miał on jednak do dyspozycji zbyt słabe siły, aby należycie obsadzić i umocnić tak rozległy odcinek, zwłaszcza że poziom wody na rzece był niski, umożliwiający przejście jej z łatwością w bród. Od 8 września rozpoczęły się na rozkaz dowódcy Armii „Małopolska” bezpośrednie przygotowania do obrony Przemyśla, którymi kierował zastępca dowódcy DOK nr X gen. bryg. Jan Chmurowicz. Jego szefem sztabu był mjr dypl.