Obecność wiązania wodorowego powoduje znaczny wzrost anizotropii ekranowania protonu zaangażowanego w wiązanie.
Oprócz 1H NMR, w badaniach wiązania wodorowego stosuje się także 14N i 15N NMR, 19F NMR, 33S NMR, a także (od niedawna) 17O NMR, w przypadku gdy donorem bądź akceptorem protonu jest odpowiednio azot, fluor, siarka lub tlen.
Spektroskopia Jądrowego Rezonansu Kwadrupolowego (NQR) Jądrowy rezonans kwadrupolowy NQR (Nuclear Quadrupole Resonance) jest metodą spektroskopową spokrewnioną ze spektroskopią jądrowego rezonansu magnetycznego (NMR), w której także wykorzystuje się częstotliwość radiową, ale częstotliwość rezonansowa zależy nie od pola magnetycznego (pomiary NQR przeprowadza się bez zewnętrznego pola magnetycznego), ale od gradientu pola elektrycznego tworzonego przez rozmieszczone elektrony krążące wokół kwadrupolowego (posiadającego kwadrupolowy moment elektryczny) jądra atomowego. Właściwość tę mają jądra o spinie większym niż 1/2 (na przykład 14N, 35Cl, 63Cu, czy 2H).
Metoda ta pozwala odzwierciedlać lokalny układ elektronów wokół jądra atomowego, czyli jego otoczenie chemiczne. Cecha ta sprawia, iż NQR jest czułą metodą badań wiązań wodorowych.