W 1949 został przeniesiony do Departamentu Kwaterunkowego MON w Warszawie. W latach 1950–1953 studiował w Akademii Tyłów i Zaopatrzenia ZSRR w Kalininie. Po powrocie do kraju w 1953 pełnił kolejno obowiązki w sztabie Tyłów WP na stanowiskach szefa wydziału organizacji i planowania, zastępcy szefa sztabu Tyłów (1955-1956) i szefa sztabu Tyłów (1956). W 1954 awansowany do stopnia podpułkownika. W 1956 ukończył Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących i uzyskał śwadectwo maturalne. W grudniu 1956 został wyznaczony na stanowisko komendanta Oficerskiej Szkoły Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu, która od 1957 nosiła nazwę Ośrodka Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich. W 1960 awansował na pułkownika i rozpoczął studia zaoczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1962–1967 był kwatermistrzem - zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W październiku 1966 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Edward Ochab. W latach 1967–1972 był zastępcą Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego. W 1972 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie.