thumb|Firmowe logo. thumb|Fortepian J. Budynowicz Józef Walenty BudynowiczB. Vogel podaje imiona Józef Jan (ew. ojciec Józef syn Jan) (ur. 7 lutego 1816 w Warszawie, zm. 4 sierpnia 1886 w WarszawieAkta Stanu Cywilnego parafii rzymskokatolickiej pw. Narodzenia NMP w Warszawie, rok 1886, księga zgonów, nr 731) – polski fortepianmistrz, majster cechowy, podstarszy (1864-1878) i starszy cechowy (1878-1886)Na podstawie książki Beniamina Vogla Fortepian polski, Warszawa 1995. Od 1840 do 1886 prowadził wytwórnię fortepianów i pianin w Warszawie przy ulicy Długiej 557, od około 1884 roku przy ulicy Leszno 8. Na warszawskiej wystawie w 1845 przedstawił fortepian palisandrowy, inkrustowany, 7-oktawowy z mechaniką angielską systemu Breitkopfa i Härtla, z osadą młotków wzmocnionych blachą mosiężną. Brzmienie i sprawność instrumentów Budynowicza oceniano bardzo wysoko. Jako pierwszy w kraju zastosował w fortepianie metalową ramę odlewaną (odlew na podstawie jego modelu wykonała fabryka Braci Evans)"Kurjer Warszawski", 1847, nr 75, s. 2 uzyskując na nią patent 15\27 VIII 1847.
W 1849 Budynowicz zatrudniał 8 pracowników przy rocznej produkcji wartości 2.100 rubli, 1857 – 17 pracowników.